ფოტოსურათების მოთხრობები – იუქსელი

იუქსელი თითქოს ძილბურანშია და თითქოს ყველაფერი ნამდვილიცაა… ფერადი ქვებისგან აშენებული კედლის ძირას ჩაცუცქულა და მოულოდნელად გადაღებულ ფოტოსურათს გავს, თან ფოტოსურათიც არაა მუდმივი კადრი... კედელი მოულოდნელად ინგრევა, ყველაფერს ქვეშ იყოლებს და ნაცარტუტად აქცევს... უიქსელი მოკვდება, ჩემთვის ვფიქრობ, რომ ის ჩვენს შორის აღარაა. დიდი ხანია ეს სამყარო დატოვა, ყველანაირი შიში დაძლია და ყველაფერი უკან მოიტოვა. ჩამოშლილი კედლის… Continue reading ფოტოსურათების მოთხრობები – იუქსელი

Advertisements

Fotoğraf Öyküleri: YÜKSEL

Yüksel, bir düş sahnesi içinde, ama bütün düşlerden uzak, rengârenk taşlarla örülmüş bir duvarın dibine çömelmiş... Beklenmedik anda çekilmiş bir fotoğraf karesi sanki bu görüntü. Ama bu bir fotoğraf değil, ne de kalıcı bir görüntü... Duvar aniden hareketleniyor ve önünde duran her şeyin üzerine doğru geliyor. Duvar devrildiğinde, altında kalan her şey tuzla buz olacak…… Continue reading Fotoğraf Öyküleri: YÜKSEL

კატა, ბუ და შენ

კატა მეწყვილით იბადება და თავს ადამიანს, თურმე, ამსგავსებს, – შენმა ხელებმა მიამბეს ასე. დედამიწისგან ნაბოძებ სულთქმას ადამიანებს აძლევს ყველა ხე – მე შენს ღიმილში ეს დავინახე. სახლს რომ სახლობას ანიჭებს ქალი, ვაშლის ჩაიზე ძალზე იოლად ჩამიჩურჩულა ვაშლის ჩიორამ. იესო ჯვარზე როდი გაუკრავთ, – ბუთა სიცრუე ყოფილა ესე! შაჰმერანია მოწმე ამისი! ეს ყველაფერი იყო სიზმარი და,… Continue reading კატა, ბუ და შენ

დამსხვრეული სასახლე

სამი დღე ცოცხლობს სიყვარული, ზუსტად სამი დღე! გოგონას დღეა ნისლიანი ის დღე პირველი. შუაღამისას გაიშლება ჩუმად დუმფარა, მთვარეს მიწაზე მოაქვს ზეცა გასაკვირველი. ჰო, სიყვარულის ხანგრძლივობა სამი დღე არის! მეორე დღე კი, მარტოობის, ფისუნებს ერგოთ. ის გრილი იყო, ქაფიანი, როგორც ზღვის წყალი, უფრთო ეროსმა მოიტანა ორი ისარი... სამი დღე ცოცხლობს სიყვარული, სამი დღე მხოლოდ! და მესამე… Continue reading დამსხვრეული სასახლე

ეგება ერთ დღეს…

ეგება დადგეს ერთი დღეც, გამოჩნდეს გოგო პაწია, ამ ჩემს პატარა მიწაზე – ამ სიწმინდეზე, რაც კია, წამოწვეს დამიბზრიალდეს, შარავანდედი დაიდგას. ის ჩემი მოლი გახდება, ჩემებრ ღრმა ფესვებს გაიდგამს. იქნება ის დღეც მოვიდეს, გამოგვეცხადნენ კატები – პატარა ფისუნიები და მათი თოთო თათები შეეხებიან ჩემს მიწას. გოგოც ჩაკოცნის მათ იმ წამს ისეთი გზნებით, როგორაც ერთ დროს კოცნიდა… Continue reading ეგება ერთ დღეს…

დამსხვრეული შუშის დღე

დილით ჩვეულებისამებრ ვისაუზმე, ჩანთის სახელური თავსა და მკლავებზე გადავიტარე და კისერზე ჩამოვიკიდე. "სიმძიმე ზურგს გაასწორებს" - გამახსენდა ვიღაცის ნათქვამი და მსუბუქად წავტორტმანდი. სკოლის გზას გავუდექი. ჩემთვის გზის დასასრული ის ადგილი იყო, საიდანაც სკოლა მოჩანდა. გზა მერეც გრძელდებოდა, მაგრამ საით მიდიოდა, ჩემთვის უცნობი იყო, კიკის კი ყოველთვის იმ გზიდან მომავალს ვხედავდი. ახლაც ისევე, როგორც ყოველ დილით,… Continue reading დამსხვრეული შუშის დღე

Aguş ile Karuş

Terzinin biri, emekliye ayrılınca, canı sıkılmasın diye, evinin bodrum katında sakladığı eski mankenlere yeni elbiseler dikermiş. Ne var ki bir gün bu işten de sıkılmış ve eski konulara yeni masallar yazmaya başlamış. Aradan zaman geçtikçe, masal üzerine masal yazdıkça, hem eski müşterileri, hem de kendisi bir zamanlar terzi olduğunu unutmuş. Bu masallardan birinde kışın en… Continue reading Aguş ile Karuş

ბოლო სურვილი

1 − როგორაა? − ვინ როგორაა? − ის გოგო? − რომელი ის გოგო? − ჩემი სურათი რომ გადაიღო, იმ გოგოს გეკითხები... − ხომ ახლაც იღებს ერთ-ერთი გოგო შენს სურათს, აი… და სულ იღებენ შენს სურათებს გოგოები… და შენ რომელს მეკითხები? − ნუ ეშმაკობ ახლა, იმ გოგოს გეკითხები, რომელმაც შენთან ერთად მოვიდა… დღემდე არავინ მოგიყვანია, უბრალო… Continue reading ბოლო სურვილი

Uçinmaçini

Günlerdir Uçinmaçini’yi düşünüyorum. Sabah akşam. Yattığımda. Uyandığımda. Kahvaltı ederken. Yemek yerken. Her yerde onu düşünüyorum. Uçinmaçini’yi... Nerede olduğumu, ne yaptığımı unutuyorum bazen, Uçinmaçini’yi düşünmekten. İlk kez onunla nerede, nasıl karşılaştığımı anımsamıyorum. Kimdi Uçinmaçini, neydi? Neden şimdi bütün zamanımı, beni, düşüncelerimi, hayallerimi tutsak ediyor. Ne istiyor bu Uçinmaçini benden?! Âşık olduğumda da aynı şey gelmişti başıma.… Continue reading Uçinmaçini

Asiye’nin Beyaz Atları

“Hayattaki en büyük korkun nedir?” diye sorsalardı Asiye’ye, küçük yaşta bile bu soruyu “Yalnız kalmak” diye yanıtlardı. Oysa Asiye bu soruyla hiç karşılaşmadan yapayalnız kalmış, bütün bir hayatı yaşamış ve göreceği her şeyi görmüş gibi dingin, iç huzurun huzur olmadığını bilecek kadar da durulmuş bir ruhla geçirmişti ömrünü. Onun varlığını bilen ve onu tanıyan herkes,… Continue reading Asiye’nin Beyaz Atları